ondersteuning van fourwheeldrive

Om over de slechteK1024_IMG_8752 naar kaap Korakas te kunnen rijden, hebben we dringend daarvoor geschikte voertuigen nodig. De regentijd komt eraan en een gewone auto zal dan helemaal niet meer bruikbaar zijn. We konden nu vanuit Stendal de eerste fourwheeldrive pickup voor “Proti Stassi” richting Griekenland sturen. Tot die daar aankomt hopen we dat de politieke geschillen tussen de dorpsvoorzitter van Klio en de burgemeester in Mytilini opgelost zullen zijn. Wij willen in ieder geval laten zien dat ons team zich voor 100% zal inzetten, zowel voor de vluchtelingen, als ook voor de bevolking van het dorp.

storm bij Korakas

IMG_0351

Op het eiland kwamen de laatste dagen steeds weer heftige regenbuien met harde windstoten voor, die de overtocht zeer gevaarlijk maakten. Ook vanmiddag betrok de hemel boven de zeestraat tussen de Turkse kust en Korakas plotseling en begon het te regenen en hard te waaien. Het team bekeek de situatie vanaf de vuurtoren en de daar aanwezige vissers wezen ons direct op meerdere boten, die probeerden om tegen wind en stroming in, de Griekse kust te bereiken.”Ze bewegen zeer langzaam, het zou kunnen dat de brandstof bijna op is” denkt Panagiotis, terwijl hij door zijn verrekijker tuurt. En daadwerkelijk lijkt het er op dat een van de boten niet meer vooruit komt. We telefoneren met de kustwacht, die antwoorden dat er meerdere boten in nood zijn en dat ze hun handen vol hebben. Desondanks nadert na 20 minuten een groot marineschip het kleine bootje en neemt de opvarenden aan boord. Andere boten hebben meer geluk en komen zelf aan land, ook al is de motor vaak meerdere malen uitgevallen en de boot flink door elkaar geschud. Vaak gaat de wind na een paar uur liggen, maar een ding is zeker: het weer wordt van dag tot dag slechter. Toch schijnt dit de vluchtenden niet te weerhouden om de riskante tocht te ondernemen, in de hoop Europa levend te bereiken.  We zullen er helaas van uit moeten gaan dat met de winter voor de deur, er meerdere meldingen zullen komen van boten die in nood zullen geraken.

de bouwplaats wordt geblokkeerd

316
Sinds vanmorgen blokkeren mannen en vrouwen uit de dorpen Klio en Kapi de bouwplaats bij de voormalige kaasfabriek. Gisterenavond had men de bevolking via de dorpsluidspreker opgeroepen, om verder werk aan onze “Proti Stassi te verhinderen. Deze ontwikkeling kwam als een volkomen verrassing voor ons. Afgelopen woensdag nog had de voorzitter van het dorp ons verzekert dat alles in orde was. De weerstand berust op geruchten, dat in de kaasfabriek een centale registratieplek voor vluchtelingen van het hele eiland zou worden ingericht. Daarvan was echter nooit sprake. Bovendien zou het grondstuk daarvoor veel te klein zijn. Zodat het werk verder kan gaan, moet er nu vooral een politieke overeenkomst komen – tussen de burgemeester in Mytilini en de dorpsvoorzitter. We hopen dat de de misverstanden binnenkort de wereld uit zijn en dat onze “Proti Stassi” de deuren kan openen, voordat de herfststormen beginnen.

verf, vensters en electriciteit

K1024_IMG_8715 Na zoveel dagen dat er steeds maar stapsgewijs gewerkt kon worden, omdat er eerst geen water en daarna geen stroom was, was het een ware vreugde om vandaag de kaasfabriek te bezoeken, waar de verbouwing in volle gang was. Overal werd gelijktijdig gewerkt, Dimitrakis en zijn werkers metselden een wasbak, Dimitris en zijn vader waren flink vooruit gekomen met het aansluiten van de douches en toiletten, Jorgos en zijn team hebben de voorgevel geverfd, Stefanos heeft de de vensters gerepareerd en Paris heeft het na enkele telefoongesprekken voor elkaar gekregen dat de electriciteit is aangesloten. We hebben zo het idee dat eindelijk iedereen die meewerkt het gevoel heeft dat “Proti stassi” nu werkelijk binnenkort open gaat en hard aan dit doel werkt. Als het in dit tempo doorgaat, dan zullen we binnenkort en met de inval van de herfst onze “eerste halte” voor de vluchtelingen kunnen openen. Wat een goede dag, die ons team weer moed geeft en ons laat zien dat ons werk, ook al is het langzaam, nu toch vruchten draagt!

verdriet en woede

K1024_IMG_8688

Als we ‘s ochtends helicopters boven de baai van Thermi zien vliegen, vermoeden we niet veel goeds. Tegen de middag is het zeker: minstens 13 mensen zijn in de zee voor Lesbos verdronken, daaronder een 5jarig kind. Vissers vertellen ons dat ze het geschreeuw van de schipbreukelingen vanaf de kust gehoord hebben. We zijn verdrietig, maar ook woedend! Niemand zou meer hoeven te verdrinken, als de EU vluchtelingen zou toestaan, via legale wegen naar ons toe te komen. Het zijn niet de slechte smokkelaars, die de mensen in wakkele bootjes dwingen te stappen. Het is de huichelachtige politiek, die beschutting en hulp belooft, maar dan de hulpzoekende verbiedt om de ferryboot, die meerdere malen per dag tussen de Turkse kust en het eiland Lesbos vaart, te nemen.

applaus in de vissershaven

K1024_IMG_8586De zee is rustig, de zon schijnt. Aan de horizon ziet men kleine, zwarte strepen verschijnen. Als ze in de buurt komen, herkent men de mensen in de oranje zwemvesten, die dicht op elkaar gedrukt in de rubberboten zitten. Eerst vijf, dan tien, vijftien boten kunnen we met het blote oog zien aankomen. Met de verrekijker zien we dat het er nog meer zijn. Binnen een half uur komen alleen al op het strand van hotel “Aphroditi” in Molivos zes volgeladen boten aan. Langs de kust in de richting van kaap Korakas zullen vanmorgen rond 1700 mensen aankomen.
Een van de boten drijft met een kapotte motor op zee. Een excursieboot neemt de schipbreukelingen op sleeptouw en brengt ze veilig de kleine haven van Skala Sikaminias binnen. Bij aankomst beginnen de mensen spontaan de klappen: eerst de Afghaanse mannen in de boot, dan ook de toeristen aan boord van de “Mercury Express”. Welcome to Europe.

er groeit iets…

thermokipio_4

Ook al ziet men vanaf de buitenkant nog amper iets, de verbouwing van de oude kaasfabriek tot onze “Proti Stassi” is in volle gang! De werkers van meester Dimitrakis hebben als eerste alles leeggeruimd en de enorme hoeveelheden chemicalien opgeruimd, die nog overgebleven waren van de vroegere kaasproduktie. Daarna is er een nieuwe bodem gelegd, de kapotte vensters zijn vervangen en het dak is geisoleerd. Het water is aangesloten, en uiteindelijk morgen (erewoord van de electricien!) zal ook de stroom aangesloten worden. Op zoek naar een onderkomen voor onze toekomstige gasten hebben we een onconventionele oplossing gevonden. In plaats van de meestal gebruikte tenten zullen wij een kas bouwen, die in de zomer schaduw en in de winter bescherming tegen regen en koude zal bieden! De producent was zo enthousiast over onze aanvraag, dat hij spontaan aangeboden heeft om ons alle onderdelen tegen kostprijs te leveren. Dat is toch nog een behoorlijk bedrag, maar wij vinden het een goed idee dat er bij “Proti Stassi” binnenkort iets kan groeien. Een cultuur van samenzijn bijvoorbeeld?

zoveel boten

s’ Ochtends kijkt Tobias uit over de zee. “Rustig water” stelt hij nuchter vast, “vandaag zullen er zeer veel boten aankomen!” We weten dat hij gelijk heeft, ook al is er op dat moment nog weinig te zien. Vanaf de kust bij Skala Sikaminias zien we dat de Turkse kustwacht een boot met vluchtelingen inhaalt, de passagiers aan boord neemt en terug naar Turkije brengt. Ook twee boten van de Griekse kustwacht varen in de zeestraat tussen Azie en Europa. Van de typerende zwarte rubberboten, die vanaf februarie al 90.000 mensen naar Lesbos gebracht hebben, is nog niets te zien. In de vroege namiddag verandert dat beeld zich ineens: de kustwacht trekt zich van beide kanten als op commando terug….en dan komen ze! Met de verrekijker kunnen we vanaf ons uitkijkpunt bij kaap Korakas 8 boten onderscheiden, die in onze richting varen. Later zullen dat er 14 zijn, die in een paar uur tijd aankomen op het kleine stukje kust tussen Eftalou en Skala Sikaminias. Weer ongeveer 700 mensen die het gelukt is om naar Europa te komen.

afvalproblemen

Naast de humanitaire catastrophe heeft het eiland Lesbos door de vele aankomsten ook te maken met een enorm ecologisch probleem. Duizenden rubberboten, tienduizenden zwemvesten, binnenbanden, plastic zakken en waterflesjes…. veel van de stranden zijn tot vuilnisbelten geworden en de weg naar de hoofdstad ligt vol met honderden tonnen afval. Tijdens onze patrouilletochten tussen Molivos en Skala Sikaminias proberen we mee te helpen het probleem op te lossen waar dat mogelijk is. Nieuw aangekomen vluchtelingen worden gevraagd de vuilcontainers te gebruiken- als die er zijn!

“Ti na ginei?”

K1024_IMG_7541

Vandaag geen bussen. Duizenden mensen zitten vast of lopen over het hete asfalt richting de hoofdstad. We zijn woedend en bedroefd. En we maken met veel moeite kleine stappen, om onze bijdrage te leveren om tot een vreedzame en menswaardige oplossing te komen… vaak door twijfel geplaagd, of het uiteindelijk wel zin heeft. Maar dan zijn daar weer mannen, vrouwen en kinderen, die we tenminste kort het gevoel kunnen geven dat er hier iemand is die om hen geeft. Misschien is dat al heel wat. En natuurlijk ook bij iedere medische noodsituatie waar Tobias en Vanessa bij geholpen hebben. Tijdens hun ronde gisterenavond langs het strand, was er een man die bij aankomst ongelukkig op een rots terecht was gekomen terwijl hij uit de boot klom. Hij had een flinke snee in zijn hoofd, niet levensgevaarlijk, zo een verwonding. Maar toch goed om in zo een situatie een arts bij de hand te hebben… In de tussentijd gaan de werkzaamheden aan de kaasfabriek ondraaglijk langzaam door. Vandaag zou het water aangesloten worden, wanneer de electriciteit wordt aangesloten is echter nog onduidelijk. En in de haven van Mytilini zijn speciale eenheden van de politie vanaf het vasteland aangekomen. Zij staan tegenover de honderden wanhopige vluchtelingen, die maar een ding willen: verder reizen. Maar zonder registratie mag niemand op de ferryboten. En de regering doet niets. Woedende Syriers zouden in het zogenaamde “kamp” Kara Tepe (een stinkende chaos uit armzalige tenten, viezigheid en duizenden gestrande vluchtelingen) de daar geplaatste politiepost hebben aangestoken. “Ti na ginei” zeggen de Grieken, “wat moet dat worden?” Wij weten het ook niet.